Skrajnie wychudzone owce, brak choćby jednej kostki siana i świnie żywiące się padliną na terenie bez jakiejkolwiek bioasekuracji. Razem z Erykiem ze schroniska w Wojtyszkach interweniowaliśmy w mini zoo Uszate Ranczo pod Krakowem, gdzie rozgrywał się prawdziwy dramat. Choć urzędnicy i służby wiedzieli o fatalnej sytuacji od lipca, realna pomoc nadeszła dopiero wtedy, gdy pojawiliśmy się na miejscu w niedzielę rano. W dwa dni zrobiliśmy to, czego gmina nie potrafiła zrobić przez pięć miesięcy.
Stanęliśmy na miejscu rano z przerażeniem
Sygnały o tym, że w Uszatym Ranczo umierają z głodu zwierzęta, doprowadziły nas do interwencji, której długo nie zapomnimy. Nie mieliśmy pojęcia co zastaniemy na miejscu. Nie zakładaliśmy nawet, że konieczne będzie zabezpieczenie części zwierząt.
Kiedy weszliśmy na teren obiektu, zastaliśmy tam grubo ponad sto zwierząt: około sześćdziesięciu owiec, jedenaście krów, piętnaście kóz, dwadzieścia świń, sześć alpak, konie, osły, a także strusia emu czy jeżozwierza…
– W życiu nie widziałam tak chudych owiec, jakie były tam. Były przepotwornie chude.
Warunki, które zastaliśmy, urągały wszelkim standardom. Część zwierząt nie miały żadnego dostępu do wody i pożywienia. Przeszliśmy cały teren, ale nie znaleźliśmy nawet jednej kostki siana. Jedyne na co mogły liczyć te zwierzęta to porozrzucane… bochenki chleba. Było ich dziesiątki. Czy tak żywi się zwierzęta gospodarskie? Część zwierząt pozbawiona była dokumentacji i obowiązkowego kolczykowania.
Najbardziej wstrząsający widok dotyczył świń. W miejscu, gdzie nie zachowano żadnych zasad bioasekuracji, zwierzęta biegały samopas. Zgłaszano to wielokrotnie gminie przez okolicznych sąsiadów.
Z powodu skrajnego głodu jedna ze świń na naszych oczach zjadała truchło padłej kury.
Z uwagi na brak pożywienia na cito zamówiliśmy dostawę siana od lokalnego dostawcy.
Dwa dni na ratunek
Skala zaniedbań była tak duża, że nasze organizacje nie były w stanie samodzielnie udźwignąć całej akcji. W porozumieniu z policją oraz prokuraturą – która prowadziła już w tej sprawie postępowanie dotyczące znęcania się nad zwierzętami – podjęliśmy decyzję o natychmiastowym odbiorze zwierząt w najcięższym stanie.
W trybie pilnym, ze względu na bezpośrednie zagrożenie życia, ewakuowaliśmy wspólnie:
• 21 owiec,
• 6 alpak,
• 4 osły,
• 2 konie, 2 kucyki oraz muła,
• jeżozwierza, strusia emu, królika, kurę i gołębia.
Większość zwierząt trafiła do Schroniska w Wojtyszkach. 2 konie zostały natychmiast przewiezione do warszawskiej kliniki SGGW i pozostaną pod opieką Schroniska Pegasus.
Mimo bardzo ograniczonych środków finansowych zdecydowaliśmy się przyjąć do naszego azylu w Rogienicach osiołka.
Dzisiaj już wiemy, że dla 4 owiec nasza pomoc przyszła za późno – niestety nie przeżyły z powodu skrajnego niedożywienia.
Pięć miesięcy urzędniczej niemocy
Szczególne oburzenie budzi dla nas fakt, że dramat tych zwierząt nie był tajemnicą dla lokalnych instytucji. Okoliczni mieszkańcy od dawna alarmowali o błąkających się wokół posesji zwierzętach i braku jakiejkolwiek reakcji ze strony właściciela.
Co więcej, gmina wiedziała o nieprawidłowościach co najmniej od lipca, kiedy to swoje zastrzeżenia zgłosił sanepid. Mimo to przez pięć miesięcy – od lipca do listopada – urzędnicy oraz Powiatowy Inspektorat Weterynarii nie zdołali skutecznie rozwiązać problemu. Jak ustaliliśmy na miejscu, sytuację komplikuje fakt, że kilkadziesiąt zwierząt przebywających w tym miejscu zostało tam wcześniej przekazanych przez inną gminę.
Likwidacja miejsca i walka o pozostałe stado
Obecnie podkrakowskie mini zoo jest w trakcie likwidacji. Zanim jednak teren został w pełni zabezpieczony, właściciel zdążył sprzedać część zwierząt. Pozostałe przy życiu krowy, świnie i owce, dla których zabrakło już miejsc, musi teraz zabezpieczyć samorząd.
Historia spod Krakowa po raz kolejny pokazuje ogromną przepaść między urzędniczymi procedurami a realną pomocą. Tam, gdzie instytucje przez pięć miesięcy szukały miejsca i rozwiązań, nasza determinacja – moja, Eryka i wszystkich zaangażowanych osób – pozwoliła ocalić kilkadziesiąt istnień w zaledwie czterdzieści osiem godzin.